loos het eindeloze

wanneer ik voel dat ik dood ga
zijn mijn gedachten niet gevuld
met de te korte stoelpoot
die gesprekken scheef liet lopen
de muurschildering die nooit haar einde vond
door een schilder die vroegtijdig stopte
de scheuren in het plafond
het laatste wat ik zie voordat de slaap begint
al die keren dat ik me verloor
in kleine onbenulligheden
de stress opving en vasthield
tot ik het niet meer dragen kon

wanneer ik voel dat ik dood ga
zijn mijn handen niet verbitterd
om de ring die me niet paste
– en nooit gepast heeft bovendien –
de baksels die mislukten
in een teneergeslagen keuken
de te lange nagels die bleven haken in dat
wat toch al lang ontrafeld was
ik hoef de geuren niet in te halen
die mijn neus niet opgeslagen heeft
want jouw parfum vergeet ik toch niet
hoe lang geleden het ook leefde

nee 

wanneer ik voel dat ik dood ga
ontdek ik juist dat ik mocht leven
laat angst van me afdruipen
zoals opgehangen was zijn vocht verliest
pak ik mijn handen, vlecht mijn vingers
dank ik mijn voeten voor hun kracht
surf ik op de stroom in mijn longen
zeg de perfectionist in mij gedag
vind rust in wie ik ben geworden
verbonden met wie ik ooit was
onbevangen voor het dood gaan
houd ik het leven in mij vast