leven in overschrijding

het raakt me te mogen leven
in een toekomst zonder jou
en dus draag ik je toekomst
met me mee in mijn gedachten

uitgewrongen verlies voelt als
gedwongen omarmde kou
die de tijd een zetje geeft, maar
de pijn nooit zal verzachten

in mijn hoofd draait een dialoog
van veel te lang geleden
waarin jij mij beloofde
dat onze tijd oneindig was

de herinnering aan vroeger, loopt 
nu het pad van het heden
misselijkheid van gemis, zinkt
verder weg in het moeras

buiten de lijntjes leef jij nog
verdoof jij alle randen
pikt mijn ogen als een vogel
die de zaad plukt voor de vrucht

verder dan mijn kennis reikt, voel ik
me gedragen door jouw handen
‘de overschrijding is eindeloos’
bedenkt de dood zich opgelucht