Rouwende Radijsjes

Het is woensdagmiddag. De flinterdunne gordijnen laten de kamer bijna opstijgen door het felle licht van de zon die erdoorheen schijnt. Ik maak me klaar voor een gesprek met Kelly Meulenberg, een schrijfcoach en tevens ongelofelijke aardige dame die mij een tijdje terug uitdaagde met haar nieuwe schrijfwedstrijd. Het winnende verhaal ging over de leegte van rouw, de gezelligheid van rumoer, en de onbevangen overgang van het oude en het nieuwe. Het verhaal werd geschreven op een zondag, buiten onder een parasol die te langzaam bewoog voor de zonnestralen. Het winnende verhaal werd overigens ook geschreven door mij. 🙂

Ik wil Kelly van harte bedanken voor de lieve woorden en al de goede adviezen. Bij deze deel ik graag het korte verhaal op mijn eigen website.

Rouwende radijsjes

Toen mijn ouders hun café opstartte, zat ik nog in mijn moeders buik. Mijn moeder heeft me ooit wel eens verteld hoe ze borden liet balanceren op haar hoogzwangere buik terwijl mijn vader zenuwslopend toekeek, want ‘ze konden niet nóg meer servies laten vallen’. Als ik mijn moeder moet geloven, is het maar bij twee borden misgegaan. Als ik mijn vader moet geloven, heeft het vier borden, twee glazen, en een hartverzakking bij hem gekost.

Ik genoot altijd van de rumoerigheid in het cafe. Ik rijmde half opgevangen gesprekken aan elkaar en bedacht nieuwe buurtroddels om te verspreiden. Het voelde allemaal zo volwassen, maar inmiddels weet ik wel beter. Er is geen café op de wereld die je zo snel laat opgroeien dan de pijnlijke lessen van rouw. 

Toen ik mijn ouders verloor, vroeg een vriendin aan mij of ik me nu meer of minder hun dochter voelde dan vóór het ongeluk. Pas toen ik de woorden ‘Ik weet het niet zo goed’ uitsprak, schoot het juiste antwoord me te binnen.
‘Ik denk dat ik het voorheen makkelijker vond om geluk te vinden in de rol van dochter. Nu voelt het zo leeg.’
De begrijpende glimlach van mijn vriendin moest als ondersteuning dienen, maar liet me vooral koud. Iemand die je pijn erkent, maakt de pijn soms enkel levensechter. 
‘Leeg geluk’, mompelde ze. ‘Dat betekent dus ook dat het nog gevuld kan worden’.

Haar antwoord hield me maandenlang bezig. De vrijheid van het in mogen vullen van je eigen geluk, haalde de scherpe randjes van mijn rouw weg. De zoektocht naar het gelukkige kind in mij bracht me terug naar het rumoer van het café. Sinds hun overlijden verhuurde ik het café onder voorbehoud, maar nu was het tijd om de verantwoordelijkheid van de buurtroddels weer op me te nemen. 

En terwijl het café zich vulde met oude bekenden, maakte mijn rouw plaats voor geluk. Mijn passie voor het serveren van de mooiste gerechten zorgde voor een geleidelijke acceptatie in een toekomst zonder ouders. Eén van mijn salades is zelfs een eerbetoon aan de liefde van mijn ouders. De schijfjes radijs balanceren net zo mooi op de blaadjes sla als de borden op de zwangere buik van mijn moeder. Een balans zo teder, het dient als herinnering aan de balans tussen rouw en geluk.