De Framboos

ik bestudeer en jij verwondert
een tweede leven zo fragiel
ik zie je hart, ik hoor je hart
een toekomst die zich vult
je hart zo klein, zo luid, ‘t dondert
een verleden beeld dat in duigen viel
zoekende en vooral verward
en jij daarbinnen test ons geduld

jouw moeder, mijn zus, toekomst, heden
twee werelden zo parallel
ik zie je al, ik voel je al
lieflijk aanwezig in mijn leven
je lijf zo zacht, zo stil, overleden
mijn broer verliet ons veel te snel
voel angst dat ik er weer voor val
onverwoestbare liefde weggegeven

ik bewerk mijn wereld tot ideaal
waar hij jou dragen mag
jullie zien elkaar, zijn bij elkaar
een verleden uitgewist
mijn broer, haar kind, zo normaal
het is zoals ik voor me zag
de pijn verlicht, de liefde zwaar
alsof wij jou nooit hebben gemist

verleden en heden mogen zijn
mijn broer bewaakt jouw huis
angst vervaagt tot het ons verlaat
een framboos, zo zoet, zo zacht
na regenval komt zonneschijn
jullie vormen samen mijn thuis
tot eindeloze liefde in staat
neem je tijd, sta in zijn kracht