Rode lopers en verloren garderobes

Geïnspireerd door de podcast The Anthropocene Reviewed waar John Green verschillende aspecten van het antropoceen beoordeelt op een schaal van vijf sterren.

Of wij meegeholpen hebben aan de film. Stilte. ‘Ja, of we op de één of andere manier verbonden zijn aan de film die vanavond in première gaat, want dan moeten we de rode loper op’. Nee. We hadden makkelijk ‘ja’ kunnen zeggen, maar we kiezen voor het eerlijke antwoord. Voor ons dus geen lukraak belichte rode loper, maar een met hekjes afgezette uitgerolde mat die zich in de schaduw van de fotografen bevindt. Het maakt ons niet uit, want we zijn er: het Nederlands Film Festival. Nog geen 24 uur geleden was mijn zaterdag avond nog gevuld met het terugkijken van Heel Holland Bakt, maar nu houden mijn met pleisters beplakte tenen zich schuil in hakken die mee opgaan in de schaduw van het niet bekend genoeg zijn.

Lees meer

The Thing Is – by Ellen Bass

Geïnspireerd door de podcast The Anthropocene Reviewed waar John Green verschillende aspecten van het antropoceen beoordeelt op een schaal van vijf sterren.

Soms leer je dingen in het leven door ze gewoon te doen. Denk aan het vinden van lichtknopjes door er per ongeluk tegenaan te gaan staan, of bijna je been breken omdat je denkt door je yogamat heen de laatste traptrede te kunnen zien. Andere dingen leer je omdat ze ontiegelijk vaak tegen je gezegd worden, en het kwartje uiteindelijk valt omdat het verhaal op dit moment met je resoneert. Zoals toen ik eindelijk meditatie probeerde en de opgebouwde weerstand langzaam plaats maakte voor rust. En weer andere dingen leer je eigenlijk nooit. Zoals het begrijpen van rouw. Gevangen tussen de plotselinge leegte willen opvullen en tegelijkertijd niet weten met wat, met vraagstukken rondlopen waar niemand antwoord op heeft, en constant weer de steken voelen van overweldigend verdriet.

Lees meer

De veerkracht van veertjes

Geïnspireerd door de podcast The Anthropocene Reviewed waar John Green verschillende aspecten van het antropoceen beoordeelt op een schaal van vijf sterren.

De dag waarop ik er achter kwam dat al mijn keuzes terug te leiden waren naar angsten in plaats van naar wensen, was tevens de dag waarop ik ontdekte dat ik door een klein gaatje – net boven het klittenband van mijn linkermouw – één voor één de vulling uit mijn jas kon trekken. Het deed me denken aan hoe ik me voel als iemand anders alle energie uit mijn lichaam trekt. Mijn energie opeens aan die ander toebehoort. Het deed me ook denken aan alle mooie mensen die hun vulling met mij willen delen. Aan de man die vanochtend de deur voor me open hield, mijn zus die piano speelt, en de honden die naast me (lees: op me) kwamen liggen uit liefde (voor mogelijke voeding die ik ze kon geven).   

De jas in kwestie is paars en zit vol met kleine veertjes. Donzen veertjes op elkaar gestapeld. Het zorgt ervoor dat ik warm blijf en maakt de jas niet te zwaar. Het zal heus ook wel andere functies hebben, maar het gemak om me daar niet druk over te hoeven maken, neemt mijn gedachten momenteel over. De jas is niet eens van mij. Soms draagt mijn moeder het, en soms zie ik mijn zus er in lopen. De vulling heeft geen vaste baas en past zich telkens aan. Net zoals mijn wil. Mijn wensen. Mijn gedachten. Gedachten over dat het grappige aan het delen van een jas is, dat je telkens naar het parfum van iemand ander ruikt. Soms voel ik me dan ook een beetje die ander. Kruip ik in hun rol. 

Lees meer

Joggingbroeken

Geïnspireerd door de podcast The Anthropocene Reviewed waar John Green verschillende aspecten van het antropoceen beoordeelt op een schaal van vijf sterren.

Er is een joggingbroek te koop in de stad. Elastieken banden bij je heupen en enkels, diepe zakken waar je handen in verdwijnen, en zachte stof die je benen als een deken omarmen. Toen ik en mijn joggingbroek elkaar ontmoette in het pashokje, voelde het nogal dubieus. Het is zo’n broek die overal wel bij past en die je alle dagen door kunt dragen. Dat is, alle dagen dat je thuis bent. Het is niet een broek waarmee je rode lopers trotseert of te vaak mee op een foto gezien wilt worden, en toch was ‘ie perfect. Perfect voor een huismus zoals ik. 

Iets kopen waarvan je weet dat je het alleen voor specifieke doeleinden gaat dragen, is zo gek nog niet. Vorig jaar haalde ik donkerblauwe hakken waar ik nog geen half uur op kan lopen zonder een heel gek loopje te ontwikkelen waarbij mijn tenen net niet helemaal verdoofd worden. Ook heb ik tassen die te chique zijn om gedegradeerd te worden naar de dress code ‘smart casual’, en een blouse waarvan de linker manchetten missen waardoor het een zomer-blouse is geworden waarbij ik de mouwen op kan stropen. Maar toch: een kledingstuk kopen waarvan je weet dat je er de deur niet mee uit zal gaan, voelt toch wel anders. Een joggingbroek kopen: dat voelt dubieus.

Lees meer