Onze eindeloze zomer

Met natte haarslierten in mijn nek, vertel jij mij over de hitte. Autoramen op standje los, wind zo warm als de zon, en een auto als zandbak. Jij wenst de zomer de eeuwigheid. Ik heb me altijd afgevraagd waarom, terwijl ik weet dat jouw woorden mij ruimte kunnen geven als ik voor onduidelijkheid kies. Jouw verhalen omarmen mijn creativiteit, en dus wil ik het niet weten en laat ik de vraagtekens in mijn hoofd dansen. Ik doezel weg en laat de zon mijn hoofd slaperig maken. Auto’s zoeven voorbij. Voor even voelt het alsof we rijden op de golven. Zo vrij en toch beklemmend. Zo rustgevend – ik kan het water bijna horen – en toch weten we nooit wanneer de golven zullen bonken. Het water zal ons verslaan en vervolgens zachtjes huilen. Het zand tussen mijn tenen voelt als een last. Een herinnering waarvan we niet weten of ze een goede blijft, of zal veranderen in een beladen souvenir. 

Lees meer