De Framboos

ik bestudeer en jij verwondert
een tweede leven zo fragiel
ik zie je hart, ik hoor je hart
een toekomst die zich vult
je hart zo klein, zo luid, ‘t dondert
een verleden beeld dat in duigen viel
zoekende en vooral verward
en jij daarbinnen test ons geduld

jouw moeder, mijn zus, toekomst, heden
twee werelden zo parallel
ik zie je al, ik voel je al
lieflijk aanwezig in mijn leven
je lijf zo zacht, zo stil, overleden
mijn broer verliet ons veel te snel
voel angst dat ik er weer voor val
onverwoestbare liefde weggegeven

Lees meer

Rouwende Radijsjes

Het is woensdagmiddag. De flinterdunne gordijnen laten de kamer bijna opstijgen door het felle licht van de zon die erdoorheen schijnt. Ik maak me klaar voor een gesprek met Kelly Meulenberg, een schrijfcoach en tevens ongelofelijke aardige dame die mij een tijdje terug uitdaagde met haar nieuwe schrijfwedstrijd. Het winnende verhaal ging over de leegte van rouw, de gezelligheid van rumoer, en de onbevangen overgang van het oude en het nieuwe. Het verhaal werd geschreven op een zondag, buiten onder een parasol die te langzaam bewoog voor de zonnestralen. Het winnende verhaal werd overigens ook geschreven door mij. 🙂

Ik wil Kelly van harte bedanken voor de lieve woorden en al de goede adviezen. Bij deze deel ik graag het korte verhaal op mijn eigen website.

Lees meer

The Thing Is – by Ellen Bass

Soms leer je dingen in het leven door ze gewoon te doen. Denk aan het vinden van lichtknopjes door er per ongeluk tegenaan te gaan staan, of bijna je been breken omdat je denkt door je yogamat heen de laatste traptrede te kunnen zien. Andere dingen leer je omdat ze ontiegelijk vaak tegen je gezegd worden, en het kwartje uiteindelijk valt omdat het verhaal op dit moment met je resoneert. Zoals toen ik eindelijk meditatie probeerde en de opgebouwde weerstand langzaam plaats maakte voor rust. En weer andere dingen leer je eigenlijk nooit. Zoals het begrijpen van rouw. Gevangen tussen de plotselinge leegte willen opvullen en tegelijkertijd niet weten met wat, met vraagstukken rondlopen waar niemand antwoord op heeft, en constant weer de steken voelen van overweldigend verdriet.

Lees meer

De veerkracht van veertjes

Geïnspireerd door de podcast The Anthropocene Reviewed waar John Green verschillende aspecten van het antropoceen beoordeelt op een schaal van vijf sterren.

De dag waarop ik er achter kwam dat al mijn keuzes terug te leiden waren naar angsten in plaats van naar wensen, was tevens de dag waarop ik ontdekte dat ik door een klein gaatje – net boven het klittenband van mijn linkermouw – één voor één de vulling uit mijn jas kon trekken. Het deed me denken aan hoe ik me voel als iemand anders alle energie uit mijn lichaam trekt. Mijn energie opeens aan die ander toebehoort. Het deed me ook denken aan alle mooie mensen die hun vulling met mij willen delen. Aan de man die vanochtend de deur voor me open hield, mijn zus die piano speelt, en de honden die naast me (lees: op me) kwamen liggen uit liefde (voor mogelijke voeding die ik ze kon geven).   

De jas in kwestie is paars en zit vol met kleine veertjes. Donzen veertjes op elkaar gestapeld. Het zorgt ervoor dat ik warm blijf en maakt de jas niet te zwaar. Het zal heus ook wel andere functies hebben, maar het gemak om me daar niet druk over te hoeven maken, neemt mijn gedachten momenteel over. De jas is niet eens van mij. Soms draagt mijn moeder het, en soms zie ik mijn zus er in lopen. De vulling heeft geen vaste baas en past zich telkens aan. Net zoals mijn wil. Mijn wensen. Mijn gedachten. Gedachten over dat het grappige aan het delen van een jas is, dat je telkens naar het parfum van iemand ander ruikt. Soms voel ik me dan ook een beetje die ander. Kruip ik in hun rol. 

Lees meer

Joggingbroeken

Geïnspireerd door de podcast The Anthropocene Reviewed waar John Green verschillende aspecten van het antropoceen beoordeelt op een schaal van vijf sterren.

Er is een joggingbroek te koop in de stad. Elastieken banden bij je heupen en enkels, diepe zakken waar je handen in verdwijnen, en zachte stof die je benen als een deken omarmen. Toen ik en mijn joggingbroek elkaar ontmoette in het pashokje, voelde het nogal dubieus. Het is zo’n broek die overal wel bij past en die je alle dagen door kunt dragen. Dat is, alle dagen dat je thuis bent. Het is niet een broek waarmee je rode lopers trotseert of te vaak mee op een foto gezien wilt worden, en toch was ‘ie perfect. Perfect voor een huismus zoals ik. 

Iets kopen waarvan je weet dat je het alleen voor specifieke doeleinden gaat dragen, is zo gek nog niet. Vorig jaar haalde ik donkerblauwe hakken waar ik nog geen half uur op kan lopen zonder een heel gek loopje te ontwikkelen waarbij mijn tenen net niet helemaal verdoofd worden. Ook heb ik tassen die te chique zijn om gedegradeerd te worden naar de dress code ‘smart casual’, en een blouse waarvan de linker manchetten missen waardoor het een zomer-blouse is geworden waarbij ik de mouwen op kan stropen. Maar toch: een kledingstuk kopen waarvan je weet dat je er de deur niet mee uit zal gaan, voelt toch wel anders. Een joggingbroek kopen: dat voelt dubieus.

Lees meer